![\"JPII\"](\"https:\/\/tsobanski.nazwa.pl\/strona\/img\/xjp2.jpg.pagespeed.ic.Sg9vhROatk.webp\")
<\/p>\n\n\n\nPatron szko\u0142y w Lubieni<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
Karol Wojty\u0142a, tak bowiem naprawd\u0119 nazywa\u0142 si\u0119 Jan Pawe\u0142 II, urodzi\u0142 si\u0119 18 maja 1920 roku w Wadowicach, niewielkim miasteczku nieopodal Krakowa. Jego ojciec, by\u0142y wojskowy, by\u0142 urz\u0119dnikiem Rejonowej Komendy Uzupe\u0142nie\u0144, matka za\u015b zajmowa\u0142a si\u0119 dzie\u0107mi (Karol mia\u0142 bowiem starszego o 14 lat brata Edmunda). Kiedy umar\u0142a 13 kwietnia 1929 roku na serce, obaj ch\u0142opcy i ich ojciec bardzo to prze\u017cyli. Cztery lata p\u00f3\u017aniej na rodzin\u0119 spad\u0142a kolejna tragedia – Edmund, kt\u00f3ry by\u0142 doktorem medycyny, zarazi\u0142 si\u0119 w szpitalu w Bielsku szkarlatyn\u0105 i r\u00f3wnie\u017c zmar\u0142. Ojciec, pr\u00f3buj\u0105c wynagrodzi\u0107 ma\u0142emu Karolowi podw\u00f3jn\u0105 strat\u0119, zabiera\u0142 go cz\u0119sto w g\u00f3ry, do kt\u00f3rych mi\u0142o\u015bci\u0105 zarazi\u0142 syna. W\u0119drowali wi\u0119c wsp\u00f3lnie po Beskidzie Ma\u0142ym i Tatrach.<\/p>\n\n\n\n
W roku 1938 Karol Wojty\u0142a sko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwowe Gimnazjum im. Marcina Wadowity, po czym bez egzamin\u00f3w wst\u0119pnych, do czego upowa\u017cnia\u0142o go celuj\u0105ce \u015bwiadectwo maturalne, rozpocz\u0105\u0142 studia polonistyczne na wydziale Filozofii Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie, gdzie przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 wraz z ojcem. Tam te\u017c kontynuowa\u0142 swoj\u0105 rozpocz\u0119t\u0105 jeszcze w szkole przygod\u0119 z teatrem i literatur\u0105. W gimnazjum bowiem grywa\u0142 w szkolnym k\u00f3\u0142ku teatralnym, w kt\u00f3rym wystawiano g\u0142\u00f3wnie lektury szkolne: „Kordiana” S\u0142owackiego, „Antygon\u0119” Sofoklesa czy te\u017c „\u015aluby panie\u0144skie” Fredry. Na pierwszym roku studi\u00f3w wst\u0105pi\u0142 wi\u0119c Wojty\u0142a do dzia\u0142aj\u0105cej na Uniwersytecie grupy literackiej, gdzie zadebiutowa\u0142 15 pa\u017adziernika 1938 roku na wieczorze literackim. Zapisa\u0142 si\u0119 tak\u017ce na zaj\u0119cia teatralne i do „Studia 39”, kt\u00f3re wystawi\u0142o na obchodach Dni Krakowa w czerwcu 1939 ciesz\u0105c\u0105 si\u0119 ogromn\u0105 popularno\u015bci\u0105 w\u015br\u00f3d publiczno\u015bci ba\u015b\u0144 komediow\u0105 „Kawaler Ksi\u0119\u017cycowy” Ni\u017cy\u0144skiego na motywach krakowskiej legendy o czarnoksi\u0119\u017cniku Twardowskim.<\/p>\n\n\n\n
1 wrze\u015bnia 1939 roku wybuch\u0142a II wojna \u015bwiatowa. W listopadzie ’39 Gestapo aresztowa\u0142o polskich profesor\u00f3w, Karol Wojty\u0142a musia\u0142 wi\u0119c przerwa\u0107 studia. Pisze „Hioba”, poemat wg. Starego Testamentu. Przez 4 lata, od pa\u017adziernika 1940 do sierpnia 1944 roku pracowa\u0142 jako robotnik w kamienio\u0142omach na Zakrz\u00f3wku i w Fabryce Sody „Solvay”, unikaj\u0105c w ten spos\u00f3b wyw\u00f3zki na roboty do Niemiec. Nie zaprzesta\u0142 r\u00f3wnie\u017c dzia\u0142alno\u015bci literackiej i teatralnej. Potajemnie, w prywatnych domach, razem ze swoim przyjacielem Juliuszem Kydry\u0144skim, organizowali koncerty, deklamacje i nauk\u0119 j\u0119zyk\u00f3w obcych. Zacz\u0119li r\u00f3wnie\u017c wystawia\u0107 tajne spektakle – wkr\u00f3tce te\u017c powsta\u0142 Teatr Rapsodyczny pod dyrekcj\u0105 Mieczys\u0142awa Kotlarczyka, kt\u00f3ry do ko\u0144ca okupacji zd\u0105\u017cy\u0142 wystawi\u0107 10 utwor\u00f3w, m.in. „Kr\u00f3la Ducha” S\u0142owackiego, „Hymny” Kasprowicza i „Pana Tadeusza” Mickiewicza.<\/p>\n\n\n\n
Po raz pierwszy o wst\u0105pieniu do seminarium duchownego Karol Wojty\u0142a pomy\u015bla\u0142 w roku 1941, kiedy umar\u0142 jego ojciec. W pa\u017adzierniku 1942 roku wst\u0105pi\u0142 do tajnego Seminarium Archidiecezji Krakowskiej i na r\u00f3wnie\u017c tajny Wydzia\u0142 Teologii Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego. Z powodu prze\u015bladowa\u0144, jakimi Niemcy n\u0119kali polskich ksi\u0119\u017cy, przez pierwsze dwa lata studi\u00f3w zmuszony by\u0142 ukrywa\u0107 swoje powo\u0142anie, szczeg\u00f3lnie po „czarnej niedzieli” 6 sierpnia 1944 roku, kiedy Gestapo aresztowa\u0142o prawie siedem tysi\u0119cy duchownych. Mieszka\u0142 na Tynieckiej 10 i pracowa\u0142 jak poprzednio.<\/p>\n\n\n\n
Po zako\u0144czeniu wojny seminarium wysz\u0142o z ukrycia. Karol Wojty\u0142a do roku 1946, jako asystent, prowadzi\u0142 seminaria z historii dogmatu. 1 listopada 1946 zosta\u0142 wy\u015bwi\u0119cony przez Ksi\u0119cia Metropolit\u0119 kardyna\u0142a Sapieh\u0119 na ksi\u0119dza. Swoj\u0105 pierwsz\u0105 msz\u0119 – tzw. msz\u0119 prymicyjn\u0105 – odprawia\u0142 w Krypcie \u015bw. Leonarda w krakowskiej Katedrze na Wawelu. Jeszcze w tam samym miesi\u0105cu wyjecha\u0142 na dalsze studia do Rzymu Studiowa\u0142 na Papieskim Uniwersytecie Angelicum i mieszka\u0142 w Kolegium Belgijskim. Po roku nauki, w czasie wakacji zaj\u0105\u0142 si\u0119 prac\u0105 duszpastersk\u0105 w\u015br\u00f3d polskich robotnik\u00f3w we Francji, Holandii i Belgii. Na drugim roku studi\u00f3w zacz\u0105\u0142 pisa\u0107 Wojty\u0142a prac\u0119 doktorsk\u0105 pt. „Zagadnienia wiary u \u015bwi\u0119tego Jana od Krzy\u017ca”, obroni\u0142 j\u0105 19.06.1948 r., nie uda\u0142o mu si\u0119 jednak formalnie uzyska\u0107 tytu\u0142u doktora \u015awi\u0119tej Teologii. Warunkiem by\u0142o bowiem opublikowanie pracy drukiem, na co polskiego ksi\u0119dza nie by\u0142 sta\u0107.<\/p>\n\n\n\n
W roku 1948 Karol Wojty\u0142a wr\u00f3ci\u0142 do Polski i zosta\u0142 wikarym w niewielkiej parafii Niegowi\u0107. Uczy\u0142 tam dzieci religii, odprawia\u0142 poranne msze i pomaga\u0142 proboszczowi Kazimierzowi Buzale. Wieczorami za\u015b oddawa\u0142 si\u0119 pracy literackiej, kt\u00f3rej nigdy nie porzuci\u0142. Zarazi\u0142 r\u00f3wnie\u017c swoj\u0105 pasj\u0105 do sceny m\u0142odzie\u017c, kt\u00f3ra za\u0142o\u017cy\u0142a amatorskie k\u00f3\u0142ko teatralne. W marcu 1949 roku Wojty\u0142a zosta\u0142 przeniesiony do Krakowa do parafii \u015bw. Floriana. Tam za\u0142o\u017cy\u0142 ch\u00f3r gregoria\u0144ski, z kt\u00f3rym wkr\u00f3tce przygotowa\u0142 i od\u015bpiewa\u0142 msz\u0119 „De Angelis” („O Anio\u0142ach”). Swoich ch\u00f3rzyst\u00f3w zarazi\u0142 pasj\u0105 i mi\u0142o\u015bci\u0105 do g\u00f3r – razem przew\u0119drowali Gorce, Bieszczady i Beskid. Organizowali tak\u017ce sp\u0142ywy kajakowe na Mazurach. Z okresu krakowskiego pochodz\u0105 r\u00f3wnie\u017c wiersze publikowane w „Tygodniku Powszechnym” przez ksi\u0119dza Wojty\u0142\u0119 pod pseudonimami Andrzej Jawie\u0144 i Stanis\u0142aw Andrzej Gruda.<\/p>\n\n\n\n
W Krakowie otrzyma\u0142 te\u017c w ko\u0144cu tytu\u0142 doktora teologii i uzyskawszy urlop na prac\u0119 naukow\u0105 1951-1953 rozpocz\u0105\u0142 pisanie pracy habilitacyjnej, kt\u00f3ra, mimo \u017ce w 1953 roku przyj\u0119\u0142a j\u0105 Rada krakowskiego Wydzia\u0142u Teologicznego, zosta\u0142a odrzucona przez Ministerstwo O\u015bwiaty i tytu\u0142u docenta Karol Wojty\u0142a nie uzyska\u0142 (uzyska\u0142 go dopiero w 1957 r.). W roku 1956 obj\u0105\u0142 za to katedr\u0119 etyki Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. 28 wrze\u015bnia 1958 roku w Katedrze na Wawelu zosta\u0142 konsekrowany na biskupa. Wtedy te\u017c powsta\u0142y jego najg\u0142o\u015bniejsze prace, kt\u00f3re przynios\u0142y mu s\u0142aw\u0119 w\u015br\u00f3d teolog\u00f3w – „Mi\u0142o\u015b\u0107 i odpowiedzialno\u015b\u0107” (1960) oraz „Osoba i czyn” (1969). W 1962 i 1963 r. uczestniczy\u0142 w pracach I i II sesji Soboru Watyka\u0144skiego II. W styczniu 1964 zosta\u0142 przez papie\u017ca Paw\u0142a VI nominowany arcybiskupem metropolit\u0105 krakowskim, a w listopadzie wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 w trzeciej sesji Soboru Watyka\u0144skiego. Wtedy te\u017c uczestniczy\u0142 w prywatnej audiencji u \u00f3wczesnego papie\u017ca, z kt\u00f3rym stosunki zacie\u015bnia\u0142 przez nast\u0119pne lata. Razem pracowali na encyklik\u0105 „Humanae vitae” (1968), za\u015b w roku 1976 Pawe\u0142 VI zaprosi\u0142 kardyna\u0142a Wojty\u0142\u0119 do poprowadzenia rekolekcji wielkopostnych w Watykanie.<\/p>\n\n\n\n
29 wrze\u015bnia 1978 roku, po trzydziestu trzech dniach sprawowania swojej funkcji, zmar\u0142 nast\u0119pca Paw\u0142a VI, Jan Pawe\u0142 I. 13 pa\u017adziernika na konklawe maj\u0105ce wy\u0142oni\u0107 kolejnego papie\u017ca zebra\u0142o si\u0119 w Watykanie 111 kardyna\u0142\u00f3w. Po trzydniowych obradach, 16 pa\u017adziernika 1978 roku Karol Wojty\u0142a zosta\u0142 obrany pierwszym od 400 lat papie\u017cem nie-W\u0142ochem. Wtedy to zapowiedziany przez kardyna\u0142a Pericle Feliciego s\u0142owami „Habemus Papam” Jan Pawe\u0142 II, takie bowiem imi\u0119 przybra\u0142, po raz pierwszy pojawi\u0142 si\u0119 w oknie Bazyliki \u015bw. Piotra i po raz pierwszy wyg\u0142osi\u0142 b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo „Urbi et Orbi”.<\/p>\n\n\n\n
Jan Pawe\u0142 II nazywany jest cz\u0119sto papie\u017cem – pielgrzymem. Ustanowi\u0142 pierwsze w dziejach ko\u015bcio\u0142a spotkania modlitewne wszystkich wyzna\u0144. Nawi\u0105za\u0142 dialog z \u017bydami. Odby\u0142 blisko 200 podr\u00f3\u017cy zagranicznych, wielokrotnie by\u0142 w Polsce. Reforma prawa kanonicznego (1984), opracowanie nowego „Katechizmu Ko\u015bcio\u0142a Katolickiego” (1992), reorganizacja Kurii Rzymskiej, liczne encykliki, kanonizacje i beatyfikacje – to istotne osi\u0105gni\u0119cia Ko\u015bcio\u0142a pod przewodnictwem papie\u017ca Polaka. Wa\u017cniejszymi przes\u0142aniami pontyfikatu Jana Paw\u0142a II s\u0105: respektowanie praw cz\u0142owieka i prawa do pracy, walka o pok\u00f3j, sprzeciw wobec totalitaryzm\u00f3w, nowa ewangelizacja i odnowienie na skal\u0119 \u015bwiatow\u0105, duszpasterstwa m\u0142odzie\u017cy.<\/p>\n\n\n\n
13 maja 1981 roku ci\u0119\u017cko ranny w zamachu na Placu \u015awi\u0119tego Piotra.<\/p>\n\n\n\n
Najs\u0142ynniejsze dzie\u0142a Karola Wojty\u0142y to „Mi\u0142o\u015b\u0107 i odpowiedzialno\u015b\u0107” (1960), „Osoba i czyn” (1969), „Zagadnienia podmiotu moralno\u015bci” (1991). Tw\u00f3rczo\u015b\u0107 literacka natomiast obejmuje takie utwory jak „Przed sklepem jubilera” (wystawione 1981), „Brat naszego Boga” (wystawiony 1980) oraz wyb\u00f3r utwor\u00f3w „Poezje i dramaty” (1980), Przekroczy\u0107 pr\u00f3g nadziei” (1993), „Tryptyk Rzymski” (2003), „Pami\u0119\u0107 i to\u017csamo\u015b\u0107” (2005).<\/p>\n\n\n\n